De Bus

     Toen mijn ouders scheidden, moest ik gezien de afstand met de bus naar school. Wat eerst een stukje wandelen was, werd nu een busrit van een kwartier. Tja, het was een behoorlijk overstap... van buslijn 149 naar 114; er zaten 8 minuten tussen. Ik was wel te vroeg op school, maar dat wende wel.

     Enkele jaren later wendde het van bus naar trein. Het bleef openbaar vervoer, dus ik verwachtte naief genoeg geen verschil. Maar ja, toen reisde ik met Bram, een groot liefhebber van treinen en daardoor groeide mijn bewondering voor treinen - gefascineerd door de schoonheid, kracht en techniek. Op een verloren middag reis ik spontaan weer eens met de bus en dan dan merk ik het werkelijke verschil: het grootste verschil zat hem niet in de techniek, de luxe of het rijgedrag. Het was de mentaliteit van de reizigers.

     Om de een of andere reden vinden busgangers het nodig om terrein af te bakenen: bij het raam zitten met hun tas naast zich neergezet. En dan heel contactgestoord naar buiten kijken. Pas als je drie kwartier heel doordrongen van gespeelde irritatie naar de mensen kijkt, zien ze je "ineens" staan en schuiven hun tas verward van de stoel naast zich. En als je dan zit is het vooral heel vies om elkaar te raken...

     Als ik de trein binnenloop de volgende dag voel ik me helemaal welkom door de mensen die alvast een plaatsje opschuiven omdat ze zien dat er een stoet mensen aankomt die graag stuk voor stuk willen zitten. Ik vlieg ze nog net niet in de armen van sentiment! Misschien moet ik Connexxion eens aanraden om stikkers in bussen te plakken: Laat een ander niet zitten met een staplaats.

Laurens
29 april 2003

<< Terug
Laatste Neologismen
FinansyriŽ
Andersoms
Ondernemingsradio
EmpathťÔst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.