Ouders

    Waar komen baby's vandaan? Als klein kind vroeg ik net als vele anderen alles aan mijn ouders. Hoe werkt dat? Waarom is dat zo? Tot een jaar of vijf kreeg ik overal antwoorden op, totdat ik vroeg naar stopcontacten. Hoe had ik ooit kunnen weten dat het stopcontact zo'n mijlpaal in mijn persoonlijke ontwikkeling zou vormen? Mama, mama, wie heeft het stopcontact uitgevonden? Mijn moeder stond voor een raadsel en was die vragen meer dan zat: Meneer Stopcontact. Ja, zo'n antwoord wilde ik niet! Het was de eerste opmerking van mijn moeder die ik niet serieus durfde te nemen. Daar stond ik dan, als klein kind, teleurgesteld in de kennis van mijn moeder. Zij die alles altijd wist, mij alles kon vertellen; mijn wereld stortte in.

    Toen ik op basisschool leerde lezen en schrijven, merkte ik dat ik steeds meer toegroeide naar de leefwereld van mijn ouders. Natuurlijk had ik wel hulp nodig, maar ik raakte in contact met de Grote Mensen Wereld! Hier merkte ik voor het eerst zélf dat ik een tweede moeder had: Rosalie. Mijn zus heeft met veel geduld boekjes doorgebladerd, tot ik het taalgevoel kreeg. Dat versterkte de band nog meer. Inmiddels merkte ik bij kennisvragen dat mijn ouders meer een toevoegende waarde kregen, hopend op antwoord in plaats van rekenend op antwoord. Zo ontdekte ik de manieren van het vinden van andere informatiebronnen.

    Daarop volgde de periode van Dat vertel ik je wel als je 18 bent. Wat een nostalgische zin, bij het horen ervan schiet ik bijna vol. Inmiddels had ik die zin niet alleen bij mijn moeder gehoord, maar ook bij mijn oma. Toch hoorde ik deze zin relatief weinig, aangezien mijn ouders nooit preuts zijn geweest wat betreft het menselijk lichaam en seksualiteit. Maar het was zo frustrerend als ik wist dat mijn zussen een onderwerp besproken… en ik de enige was die tekort schoot aan informatie!

    Inmiddels ben ik in het stadium waarin ik van mening ben dat mijn ouders toch niets weten, ruw gezegd. Regelmatig het gevoel hebbend dat ik hen overstijg, vooral in computeronderwerpen, waardoor ik soms een subtiele neiging heb spottend te reageren. Uiteraard heb ik ook mijn tekortkomingen, ik geef het toe. Toch grappig dat ik niet zo veel alwetendheid verwacht als toen ik 5 jaar was.

    En juist dán is het geweldig als blijkt dat ze toch meer weten dan ik had verwacht, nog steeds mijn ouders niet ziende als mensen. Zo stond ik met een toner in mijn handen voor mijn splinternieuwe laserprinter. Moeilijk te prutsen. Teleurgesteld loop ik naar beneden: Lukt het, schat? Ja, ik geef het toe: Nee, ik weet niet hoe ik die toner moet plaatsen, er zit een raar lipje aan. Ze zou me zo komen helpen, yeah right. Tot mijn grootste verbazing rukt zij het lipje uit de toner en ik raak in paniek, nog voor ik kan reageren plaatst zij de toner en geeft de printer en discreet piepje dat alles naar behoren is. Ik barstte in lachen uit en omarmde haar. Ik doe bijna niets anders dan toners installeren op mijn werk, lachte ze liefkozend.

    Naar verwachting van wat ik in gedichten heb gelezen, zal ik straks tegen mijn ouders aankijken als Wijzen. Mensen die ik om raad kan vragen in het nemen van beslissingen. Dit doe ik eigenlijk al mijn hele leven, maar blijkbaar ben ik straks in een vergelijkbaar stadium wat raadvragen betreft. Ik kan niet wachten tot het zo ver is.

Laurens
3 maart 2003

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéďst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.