Treinreis van een Sneeuwigheid

   De afspraak stond al weken, ik moest en zou er zijn. Hoewel het weeralarm op deze 30 december en acht uur slaap van de afgelopen twee nachten me weerhielden, overtuigden mijn twee oud-klasgenoten van de basisschool me om toch te komen: ‘desnoods brengen we je zelf terug met de auto.’ Ik pakte (bleek later) de laatste trein die deze dag nog naar Hoorn zou rijden en werd in de sneeuwstorm van het station opgepikt.

   De samenkomst was een productieve en ik wilde graag de trein van 22.40u naar Alkmaar terug nemen. Ik was ruim op tijd op het station, maar van treinen was geen spoor. Niets reed: geen trein, bus of taxi. Inmiddels hadden de klasgenoten telefonisch ter ore gekregen dat hun ouders hen letterlijk verboden mij naar huis te brengen door het slechte weer. En daar stond ik, hij die de volgende dag van 8.00u tot 18.00u moest werken!

   Na hevig getreuzel over slaapplaatsen besloot ik toch de enige trein te nemen die nog zou rijden naar Amsterdam Centraal. Toen ik de trein zag stilstaan besloot ik een impulsieve sprint te nemen uit angst hem te missen, waardoor ik vrij effectief mijn kin tegen de grond sloeg door voor het eerst in 7 jaar uit te glijden. Leuk hoe je tijdens zo’n val van alles bedenkt over hoe je valt en wanneer het voor het laatst was, maar je niet gelijktijdig je ledenmatig zo gunstig mogelijk positioneert ...

   Afijn, ik stapte in de voorste coupé van de dubbeldekker (boven de motor) en weldra was ik met 4 andere passagiers onderweg naar Purmerend Overwhere. Een aantal blauwe vonken schoten boven de trein langs en we schokten hevig (een soort harde, horizontale turbulentie), maar we reden door. Inmiddels was het bijna middernacht en mijn hoop nog in Alkmaar te komen verdween als diezelfde sneeuw voor de zon. Ik belde vriend Frank uit Amsterdam op om te vragen of hij met een kans misschien eventueel wellicht mogelijk een slaapplaats voor me had, dat hij tot mijn grote verrassing én vreugde kon bevestigen. Hij kwam alvast naar CS om me op te halen.

   Na het volgende station schrok ik me wezenloos van een blauwopgelichte hemel en heftige geluiden onder mij. Een kwartier lang was de trein geluidloos en reden we uitlegloos door met een afbouwende vaart die we nog hadden. De drie kwartier waar we stilstonden vlak voor de onderdoorgang bij de A7 begon. Onder geen beding kreeg de machinist rijdend genoeg contact met de bovenleiding om de aandrijving staande te houden zonder dat het materieel zou overlijden onder het schokken en beven van de motor. De levenssystemen vielen bijna uit door een leeggetrokken accu, waardoor we even stil bleven staan om ‘bij te tanken’. Een hulplocomotief met dieselmotor was inmiddels besteld.

   Na een grote power surge op de accu om onszelf toch vooruit te krijgen reden we stapvoets lángs Kogerveld door naar Zaandam. Daar was het wachten op de ‘dieselloc’, omdat de machinist weigerde op eigen kracht de Hemtunnel in te duiken; en ja hoor, na een langdurige koppeling gleden we als een uitgeput deux-chevauxtje op sleeptouw naar Sloterdijk. Centraal station was bijna in zicht.

   Om 1.35u vervolgden we het laatste stuk tot we bij het rangeerterrein spontaan volledig op de noodrem gingen. Alle lichten in de trein vielen abrupt uit en de ventilatie verdween. De conducteur wist te vertellen dat zonder zichtbare aanleiding alle druk van de remsystemen was gevallen en we daarom noodgedwongen stilstonden. Buiten liep personeel met zaklampen, die ook de trein in weerkaatsten en zo prachtige, sfeervolle schaduwen door de coupé wierp. Ik slaakte een vermoeide zucht en zag hoe de damp in duidelijk waarneembare vorm mijn mond verliet.

   Terwijl het kouder en kouder werd in de trein had ik inmiddels een zoveelste melig telefoongesprek met Frank over de rampspoed die me overkwam en de lol die hij had met gestrande reizigers op het station. De natuur riep me en op zoek naar een toilet liep ik de hele trein door (op de tast). Na de ontlastende minuten reden we redenloos door naar het station en arriveerde ik om 1.55u op perron vijf.

   Je raadt het al: ik drukte op de “deuren, ga open!”-knop en er gebeurde niets. Ik zag het prachtige perron voor me liggen, maar met geen mogelijkheid kwam ik er op terecht. Na paniekerig in de rondte te hebben gekeken, besloot ik de trein helemaal door te lopen naar de coupé waar ik de afgelopen uren had vertoefd. En tot mijn grote vreugde kon ik daar de trein verlaten, een sociaal vreugdedier Frank treffende nabij de NS-servicebalies.

Laurens
1 januari 2006

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.