Onbeantwoordbare Motivatievragen

Beste lezers, jullie hebben inmiddels al ťťn en ander van me mogen lezen; en ik van jullie. Mijn columns van schijnfilosofische aard zorgden behoorlijk voor reacties van mensen die mijn columns voorbij mijn voorstellingsvermogen vrij interpreteerdenÖ Ik zal het onderwerp deze keer dichter bij huis zoeken.

Vroeger leerde ik om iedereen in zín waarde te laten en iedereen te respecteren om wie hij of zij is. Hele dikke mensen bestaan nu eenmaal, hele domme ook. Gelukkig zegt dat helemaal niets over wie ze zijn. Je stofwisseling heb je niet voor het kiezen, noch je intelligentie. Algemene wijsheid, inderdaad.

Na mijn puberteit ben ik echter de touwladder langs een ivoren toren gaan beklimmen en sindsdien leef ik met eigen(aardige) ideeŽn. Dagelijks denk ik mijn ideeŽn bevestigd te zien, waarmee ik mijn eigen theorieŽn fundeer. Hoe hoger ik daardoor klim, hoe krachtiger ik mijn Ďwijshedení beredeneer en etaleer. Voor alle eerlijkheid; deze column is daar bewijs van.

Inhakend op mijn tweede alinea, beoordeel ik mensen tegenwoordig. Niet op hun uiterlijk, maar op de keuzes die ze maken. De 'geestkrachtigheid' en het karakter probeer ik te pas en te onpas te lezen in hun antwoorden op al mijn waarom-vragen, ondertussen nauwlettend mijn oog gericht op de non-verbale communicatie.

Veel mensen kunnen motivatievragen slecht tot niet beantwoorden.

Ik beoordeel daarbij mensen nogal snel. Ik heb de arrogantie niet om in termen van beter of slechter te spreken, noch hen te positioneren vanuit het absolute perspectief Ė maar dat ik zo snel oordeel vind ik kwalijk. En waarom? Ik denk omdat het in het algemeen slecht is om snel (voor)oordelen te hebben. Althans, dat wordt zo gevonden.

Toch helpt dat snel oordelen me wel. Ik kan vrij vlot bepalen of ik meer of minder met iemand te maken wil hebben, waardoor ik mijn tijd waardevoller kan besteden. Daarnaast kan ik redelijk inschatten wat ik van mensen kan verwachten. De keren dat ik mijn conclusies over mensen uitstelde, bleken die onveranderd.

Ik zou echter zo graag in mogelijkheden willen denken. Zoals ik het nu beredeneer lijk ik wel in een zee van mogelijkheden alles uit te sluiten wat me onzinnig lijkt. Ik vind dat zoín negatieve benadering. Natuurlijk heb je afbakening nodig om je te kunnen concentreren, maar waarom moet dat nou via exclusie?

Hmm. Misschien is het handiger als ik me er gewoon bij neerleg dat ik snel oordeel. Ik beschadig er niemand mee, blijf bij iedereen respectvol en in mijn wereldje heb ik er alleen profijt van. En dat het niet aansluit bij de norm van de samenleving, soit.

Ik ben ook maar een mens dat zijn egoÔstische daden rechtvaardigt.

Laurens
24 april 2007

<< Terug
Laatste Neologismen
FinansyriŽ
Andersoms
Ondernemingsradio
EmpathťÔst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.