Het Gespreksfilter (deel I)

Jee, een nieuw iemand spreekt me aan! Altijd leuk!

“hoi”
Hm, een beetje kort. Ik heb een profiel vol informatie waar hij handvatten te over heeft en alles wat hij zegt is dat ene woordje. Ik klik op zijn foto: zijn profieltekst toont de treffende woorden ‘ik weet niets te schrijven, vraag maar’, zijn stats zijn leeg. Mijn cynische modus springt weer aan.

“hoi”
Ik spiegel zijn berichtje in de hoop hem zo impliciet te verhelderen dat het woord totaal geen inhoud heeft. Tegelijk bedenk ik me dat het ook een woord is dat signaleert dat ik opensta voor contact, mijn intentie zal wel onopgemerkt blijven. En inderdaad …

“hoe is het?”
Maak me gek! De hele wereld krijgt cursussen over telefoongesprekken, vergadertechnieken, presentatievaardigheden, inzicht in invloed … Waar blijven de workshops die je leert om inspirerend, interessant en sprankelend over te komen in een ontmoetingsgesprek?

“Toe, laten we de algemene openingen links liggen, joh. Ja, het gaat goed, en met jou ongetwijfeld ook! Wat dacht je van een inhoudelijker gesprek?”
Het ongeduld stroomt door mijn lijf. Hoe groot de taboe ook mag zijn: ik begeef me nu al 4 jaar op Gay.nl en onpersoonlijke prietpraat heeft al veel tijd van me gevraagd. Misschien neem ik de dominante rol op me met deze opmerking, anderzijds geef ik hem ook vrijheid én een handvat.

“haha, ok”
Mensen, serieus, ben ik nou echt achterlijk als ik meer antwoord verwacht dan dat? Een gesprek is toch een woordenwisseling van vrolijke vrijheden, waar de initiator het begingesprek even (in)leidt en al berichtjesuitwisselend geef je het stokje aan elkaar door? Maar goed, hij hoeft geen stokje, mooi. Dan houd ik het zelf en sluit ik het venster.

In dagelijkse gesprekken met nieuwe mensen voel je vrij snel een dynamiek in een gesprek van luisteren en spreken en de natuurlijke wisseling tussen vragen en vertellen. Je hebt het bij een sollicitatiegesprek, met je vrienden en met mensen in de kroeg. Je herkent de fijne aandrijvende stemming wanneer het ontstaat. Het lijkt wel of veel mensen online alle sensitiviteit voor gespreksdynamiek kwijtraken, alsof het echt een andere wereld is! Digitaliteit is geen excuus tot geestdodendheid.

Ik zie vragen als de drijfveer van een gesprek en zo moeilijk zijn ze niet te bedenken en te tellen. Je legt contact met iemand omdat je geïnteresseerd bent: je stelt vragen, reageert benieuwd, beantwoord zelf een vraag, een grappige anekdote hier en hilarisch citaat daar en je hebt een heerlijk enerverend gesprek. Zo simpel is het!

Maar in de digitale realiteit blijkt vaak anders het geval. Het lijkt een aaneenschakeling van vanzelfsprekendheden, vragen naar de bekende weg en clichés. Ik heb geen zin in honderd berichtjes per dag. De algemene norm van pappen en nathouden om een chat maar niet te beëindigen is voor mij verleden tijd: als ik energie in een gesprek stop waarbij ik weinig tot niets terugkrijg rond ik het af.

Laurens
9 oktober 2007

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.