Het Gespreksfilter (deel II)

Ik heb mezelf vandaag verwend op een vrije dag en struin de willekeurige fotopagina af op zoek naar de knappe prins - of zijn vriendelijke doch minder aantrekkelijke paard wiens vriendenlijst ik kan gebruiken om alsnog de prins te vinden.

Na wat bladerplezier vind ik een profiel van een ogenschijnlijk weldenkend mens, mijn pupildoorsnede verviervoudigt. Zijn profiel is een stuk uitgebreider dan het inspiratieloze ‘vraag gerust’ van mij – maar goed, ik geloof dan ook niet in een betrouwbare zelfpresentatie, hoe iemand ‘is’ hangt altijd af van de waarnemer.

Doe eens gek, laat ik hem eens aanspreken:

“hoi”
Een beetje kort, ik weet het, maar in real life begin je ook niet met een heel verhaal van vijftien alinea’s. Overrompelen is nergens voor nodig, als hij me niet negeert kunnen we nog alle kanten uit. Hij reageert met identieke woorden:

“hoi”
Ah, mooi, ik heb zijn aandacht! En hij kopieert mijn reactie, kan uit luiheid komen, maar optimistisch als ik ben zie ik het graag als een cynisch grapje. Toch borduur ik graag verder op een neutrale manier om niet meteen te veel sturing te geven aan het gesprek:

“hoe is het?”
Oke, toegegeven, dit is echt de flauwste vervolgzin in het bestaan van communicatie, maar hey, als hij onsuccesvol was gebleken zou hij nooit gebruikt worden! Hij kan immers nog reageren als hij zelf wil, dus laten we eens kijken waar het schip strandt. Oke, blijkbaar hier dus al.

“Toe, laten we de algemene openingen links liggen, joh. Ja, het gaat goed, en met jou ongetwijfeld ook! Wat dacht je van een inhoudelijker gesprek?”
Jezus, mensen, wat een frustratie! Krijgen jullie ook wel eens zo’n heftige reactie? Deze jongen lijkt wel met de hele wereld overhoop te liggen. Laat ik me meegaand tonen - en kijken of hij energie wilt steken in een gesprek met mij - middels een kort berichtje:

“haha, ok”
Inderdaad, er volgt geen reactie van zijn kant. Mooi!

In dagelijkse gesprekken met nieuwe mensen voel je vrij snel een dynamiek in een gesprek van luisteren en spreken en de natuurlijke wisseling tussen vragen en vertellen. Je hebt het bij een sollicitatiegesprek, met je vrienden en met mensen in de kroeg. Je herkent de fijne aandrijvende stemming wanneer het ontstaat. Het lijkt wel of veel mensen online alle sensitiviteit voor gespreksdynamiek kwijtraken, alsof het echt een andere wereld is!

Digitaliteit hoeft toch niet te leiden tot nieuwe omgangsvormen?!

Laurens
11 maart 2008

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.