Het kind van je Zus

Laten we eerlijk zijn, wij homo’s vinden onszelf leuke mensen. Niet zozeer elkaar - onszelf. We zijn immers sociaal en bovenal menslievend, we zijn vaak in voor een leuk praatje, en omdat we weten hoe het is om ‘anders’ te zijn, staan we open voor iedereen.

Gelukkig bestaan er wel legio mitsen en maren die ons daar wat vrijheid in bieden en onze eventuele inconsequentheden rechtvaardigen. Mijn persoonlijke favoriet is bijvoorbeeld dat ik met veel mensen overweg kan, zolang ze maar ouder dan 16 jaar zijn. Volgens mijn moeder roep ik al sinds mijn eerste levensjaren dat ik nooit kinderen wil.

Zelf vind ik dat overigens ook achterlijk vroeg om te roepen, maar tot de dag van vandaag is daar eigenlijk nimmer nuance in gekomen. Nu heb ik een kinderwens nooit oprecht begrepen (een eenvoudige voorstelling daargelaten), dat het tamelijk lastig maakt om iemand zoals mijn oudste zus daarin te begrijpen. Mijn moeder’s broer hield ook nooit van kinderen, tot mijn oudste zus geboren werd – en je zult begrijpen dat dit voorbeeld dan ook vaak aangedragen werd wanneer ik mijn wenkbrauw optrok bij uitgesproken kinderwensen.

Vier dagen geleden zaten mijn zus en ik vlakbij Alexanderplatz in de restauranttuin van een Thai, toen ze een serieuze toon aansloeg: “Laurens, wat zou jij er eigenlijk van vinden als ik een kind zou krijgen?”

Meteen zag ik verjaardagen en gezamenlijke afspraken, waarbij iedere keer het kind centraal zou staan, het onderwerp van gesprek was en hetgeen waaromheen alles gepland moest worden – zoals dat ging bij het kind van haar ex. Anderzijds ook een liefdevolle, opgewekte, van geluk vervulde zus.

Politieke correctheid was me meester toen ik na korte stilte antwoordde dat ik erg blij voor haar zou zijn. Mijn zus kent me langer dan vandaag en prikte daar dan ook confronterend dwars doorheen: “Volgens mij zou je het verschrikkelijk vinden.” Er spookten vragen door mijn hoofd als: waarom stelt ze de vraag, wat is het meest gepaste antwoord in dit geval, wat betekent mijn reactie voor haar en hoe kan ik daar het meest constructief zijn? Als ik helemaal vrij van ethiek kon spreken, zou ik de uitspraak enkel willen nuanceren met ‘voor zover ik het nu kan inzien’, maar ik ben er van overtuigd dat een dergelijke reactie haar geen geluk zou brengen. Ik ben sociaal, ik ben menslievend, maar wil ook graag eerlijk zijn.

Welke waarde heeft een vraag als het een sociaal wenselijk antwoord oproept?

Laurens
10 juli 2008

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.