Een man, een man?

Voor en tijdens mijn coming-out zo’n zes jaar geleden, nam ik grote afstand van homo’s die overduidelijk herkenbaar homo waren. Iedereen voelde toch grote weerzin bij de gedachte dat je zulke vrienden zou hebben? Tijdens mijn kastontsnapping vroegen mensen mij hen te verzekeren dat ik vooral niet zo’n homo zou worden.

Daarom nam ik me voor opzettelijk de herkenbare trekjes niet over te nemen. Wat je dan wél moet zijn is dan even niet bekend, maar overduidelijk herkenbare homo’s hadden in mijn ogen sowieso te veel weerzinwekkends: overdreven kusgedrag, achterlijke loopjes, emotioneel zijn op niets af, onplaatsbare handtastelijkheid, enkel kunnen communiceren in roddelvorm, mensen aanspreken met rare koosnaampjes, bah!

Allemaal gemaakte aandachttrekkerij; geen wonder dat profielteksten afgaven op handtasjes en relnichten.

Na mijn coming-out ontstonden er vriendschappen met homojongens, waarbij ik sommige van die eigenschappen in subtiele vorm aantrof: drie zoenen waren normaal, ik werd soms liefkozend aangesproken met ‘lekker ding’ en soms praatten we over kleding. Gek genoeg moest ik dat gedrag van mezelf rechtvaardigen door compenserende persoonlijke eigenschappen: de normaalheid en mannelijkheid waren zo cruciaal.

Want nee, een homovriend die overduidelijk herkenbaar homo was, daar wilde je toch niet mee om te gaan?

Toch groeide mijn kennissenkring uit en kreeg ik steeds vaker leuke gesprekken met jongens waarmee ik voorheen contact had gemeden. Mijn generaliseren bleek wel erg rigoureus en mijn afkeer van de trekjes nam ook af. Geleidelijk aan nam ik zelfs een paar subtiele trekjes over! En de remenergie die ik nodig had voor ingetogenheid hield ik over door simpelweg los te laten.

Inmiddels ontgaat zelden iemand in willekeurig gezelschap mijn geaardheid. En het grappige is dat ik nog bij niemand weerzin naar mij heb ontdekt. Sterker nog, ik vind veel leukere aansluitingen bij mensen, omdat ze mijn echtheid waarderen.

Het negatief geformuleerde voornemen ‘niet zo te worden’ leek me juist tegen te houden van wie ik was. Ik nam het in de tijdsgeest van toen, door overtuigingen die ik destijds had. Moest ik dan eeuwige trouw beloven aan dat eerder genomen voornemen? Een voornemen kan toch verkeerd zijn?

Een ding is mij duidelijk: het is heerlijk te merken hoe het verwerpen van een negatieve doelstelling als ‘niet zo willen worden’ bevrijdend en energiegevend kan zijn!

Laurens
2 december 2008

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.