Dakloze op een voetstuk

Ik kom er voor uit: ik ben op mijn hoede bij opvallend alternatieve types op straat; van dichtgeschminkte emo’s tot onberekenbare, mompelende daklozen. Soms loop ik met een boogje om hen heen, soms hoop ik dat een volstrekte negeerstand me uitkomst biedt. Inderdaad, deze houding is in de verste verte niet constructief en bovendien onderschrijft het mijn medemens-kieskeurigheid volkomen – maar de volgende gebeurtenis veranderde een hoop.

Afgelopen week liep ik op de Dam met vrolijke muziek in de oren inclusief, zoals inmiddels bekend, heupwiegende bewegingen. In mijn ooghoek liep een sportief gebouwde toerist mijn richting uit. Het was een aangeschoten, blonde jongen van tegen de dertig met wat ingevallen ogen en hij had een ietwat agressieve verschijning. Totaal overvallen door het volgende, zag ik hoe hij een aanloop nam en alsof hij een penalty nam een duif meters door de lucht schopte. Donsveertjes vlogen door de lucht en ik stond versteend.

Geschrokken keek ik naar hem en de mensen om me heen. Binnen een straal van vijf meter liepen minstens tien mensen die het zagen gebeuren, maar niemand ondernam actie.

Behalve een enge dakloze man. Het klein gebouwde mannetje van een jaar of veertig, met diepzwarte huid, ongewassen kleding en een onheldere blik zag eruit alsof hij zijn leven niet op orde had. Toch nam hij het op voor de duif en schold oogcontactmijdend hevig op de toerist in. Ik bleef passief toekijken. De toerist antwoordde met verbaal geweld door Engelstalig te schreeuwen en te dreigen. “They’re fucking flying rats, they deserve it!” was zijn rechtvaardiging voor zijn dierenleed.

Alsof ze elkaar ieder moment konden aanvallen, gingen beiden na tientallen seconden tirade hun eigen kant op. De toerist liep richting het station, de dakloze liep langs mij en hij was duidelijk zijn woede nog niet kwijt. Terwijl hij redelijk hardop bleef doorschelden, keken mensen hem aan met een verafschuwende blik die ik van mezelf herkende.

En ik begrijp die blik: velen onder hen zagen niet wat er vooraf gebeurde en los daarvan was de man een afwijkende verschijning op straat: hij schold op niemand specifiek, leek geabsorbeerd door zijn gedachtenwereld en kwam zelfs manisch over. Men leek op zijn hoede. Maar zijn bewezen moed en overtuiging was voor mij een volkomen rechtvaardigde vrijbrief voor dergelijk gedrag. Deze man is in nog geen halve minuut bij mij op een voetstuk komen te staan. Met een wrange glimlach keek ik naar de man die opstond voor onrecht naar onschuldige dieren, waar ik slechts verlamd toekeek.

Als de situatie me vooraf was beschreven had ik - en ongetwijfeld velen met mij - stellig beweerd dat ik actief gereageerd zou hebben, maar dit voorval bewijst het tegendeel.

Ik ben nog teruggelopen of ik de duif kon vinden, maar nergens op de grond vond ik het getroffen dier. Mijn gedachten dwaalde af, wat bijzonder, of misschien logisch, dat een dakloze een dergelijke confrontatie aangaat, terwijl ik – met twee diploma’s op zak, boordevol sociale zekerheid en mijn leven op orde – de situatie vermijd. Mijn terughoudendheid naar hem maakt ruimte voor bewondering. Ik ben benieuwd van wie ik nog meer een mooier beeld zou krijgen als ik meer van hen wist.

Laurens
28 juli 2009

<< Terug
Laatste Neologismen
Finansyrië
Andersoms
Ondernemingsradio
Empathéïst
Impulsaankoper

Laatste Columns
Wie schrijft, die blijft
Sterke mening over relativeren
Fijne foutjes

Laatste Gedichten
Digitaal socializen
Spreek me gerust aan
Teder
Mits ongedetermineerd, valt alle tekst op deze site onder mijn auteursrecht.